Wat doen wij hier op aarde en hoe gaan wij met elkaar, ons soort, de mens, om?
Mijn werk gaat over het ’’zijn’’ van de mens, zijn psyche en de wereld waarin wij leven. Het lijdzaam ondergaan van, en het zich verloren voelen in een wereld waar de druk om te voldoen aan bepaalde verwachtingspatronen hoog is, zijn terugkerende thema's.
Zoals de mens in conflict met zichzelf, elkaar en zijn omgeving, zo heftig zijn de kleurcontrasten in het werk. Meedogenloos dwingen de personages, die scherp afsteken tegen de felle neons op het doek je tot kijken.
Afbeeldingen uit verschillende media worden samengevoegd tot collages van waaruit de schilderijen ontstaan.

Plastic (2011) gaat over de aantrekkingskracht, maar tegelijkertijd ook de weerzinwekkendheid van roze gekleurd plastic kinderspeelgoed speciaal bedoeld voor meisjes, want meisjes houden van de kleur roze, dat wordt ze al vroeg bijgebracht. Een wereld waarin moeilijk te onderscheiden valt wat echt en niet echt is. Te zien is een merkwaardig familieportret met aan het hoofd daarvan twee wulpse rondborstige (echt of plastic?) vrouwen met op de achtergrond de barbie-villa's waarin ze huizen.

Hoewel zoveel roze plastic een meisjesdrom zou moeten zijn, zien deze kinderen er niet gelukkig uit. Links trekt een meisje hardhandig aan het hoofd van haar barbiepop met daarbij een verwijtende blik naar haar twee moeders. Een reusachtige My Little Pony probeert haar te troosten.

Het meisje helemaal rechts wijkt een beetje af van de groep; achter haar als poppen-/babywagen dienst doende boodschappenkarretje lijkt ze moeilijk te kunnen lopen. Een dissonant, daar houden ze niet van in Barbieland. De ogen van de huilende baby in het karretje zijn afgeschermd. Ze hoeven niets te zien van deze boze wereld. You win. Wij vertrekken.

Plastic - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 290 cm. 2011

Welcome to join (2011) nodigt je uit voor een ritje met de tank. Oorspronkelijk bedoeld te dienen als moordmachine in oorlogstijd, staan veel van deze tanks bij ons in West Europa nu niets te doen en worden gebruikt als toeristische attractie.

De reclame teksten hiervoor en het bizarre contrast tussen het dienen als oorlogsmateriaal en een feestelijk familie- of bedrijfsuitje, waren voor mij aanleiding tot het maken van dit schilderij.

Enkele fragmenten van de wervende teksten:

"Dus spring door het luik naar het binnenste van de tank, start de 750-pk dieselmotor en scheur door het ruige landschap. Een krachtige schok en de zware kettingen van de M48 Patton worden in gang gezet en walsen alles plat wat op zijn weg komt."

"Een uitstapje vol spanning en avontuur, waarbij samenwerking en gezelligheid natuurlijk voorop staan. Geschikt om te combineren met vergadering en aanvullende activiteiten."

Welcome to join toont zo'n uitje, een uitje in de brandende hitte in de woestijn. De tank is gestrand, de olie is op. Hyena's staan al op de loer want er valt straks vast iets te halen. In dat opzicht verschillen hyena en mens niet zoveel van elkaar.

Welcome to join - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 290 cm. 2011

no connection is de tekst die op het scherm verschijnt van de meeste smartphones (mobiele telefoons waarmee je het internet op kunt) wanneer er geen internetverbinding is. In het werk no connection kijken moeder en kind de toeschouwer aan, bijna uitdrukkingsloos en zonder contact te maken; ze kijken dwars door je heen. De enige connectie die zij met elkaar lijken te hebben is het mobiele toestel zelf, waar de peuter er ook al één van bezit.

no connection - acryl-/olieverf op linnen - 150 x 150 cm. 2011

Level 8 is het level van het eeuwigdurend doordraaiende spel van het leven hier op aarde en waarvan de mens de knoppen bedient. Wat wij fictie en realiteit noemen loopt in dit level door elkaar heen. Zo laat Level 8 een huiskamer zien met uitzicht op het scheppingsverhaal en waar Lara Croft (hoofdpersonage uit computerspel Tomb Raider) zij aan zij met een blauwhelm het kwaad probeert te bestrijden. De jongen op de voorgrond lijkt samen met zijn alter ego's, aan weerszijden, het spel onder controle te hebben.

Level 8 - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 300 cm. 2011

Lucky bingo life (2010) gaat over het hebben of ontbreken van geluk. Te zien zijn een moeder en een kind op een troosteloze speelplaats. Omheind door hoge hekken die voorkomen moeten dat gevaren van buiten binnenkomen en wat binnen moet blijven, buiten komt.
Grote bingoballen rollen van de grijze glijbaan naar beneden, ballen die de vorm hebben van de buik van de vrouw. Welk nummer zal de bal hebben die zij verwacht? Is het haar geluksgetal of misschien een vergissing wat het uitspreken van het zichtbare gedeelte op de sjerp van de kleine Miss Take(...) doet klinken? De kleine Miss lijkt niet gelukkig te zijn met haar titel noch de hand van haar moeder.
Het schilderij is tot stand gekomen naar aanleiding van een foto van Theresa Winters. Zij verwachtte op 36-jarige leeftijd haar 14e kind. Al haar kinderen zijn uit huis geplaatst wegens verwaarlozing en Theresa zegt net zo lang door te gaan met kinderen baren totdat ze er een mag houden. De tatoeages op haar arm symboliseren de liefde die ze voor haar kinderen heeft, ook voor de twee die het niet hebben overleefd.

Lucky bingo life - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 240 cm. 2010

Partypigs (2010) laat een feestgezelschap zien, een gezelschap van mensen met varkensoren en varkensstaarten. Deze feestvarkens hebben er geen moeite mee er voor deze gelegenheid een van hun eigen soort te consumeren.
Een adelaar en herdershond schreeuwen de feestmenigte toe: 'Jullie zijn Slechte mensen! Slechte dieren! Dieronwaardig!'
Dit alles speelt zich af op een kale vlakte. Ballonnen zweven in de lucht waaruit een stortbui naar beneden komt zetten. Het enige teken van menselijk bestaan aan de horizon is het silhouet van een kerk, waar het gezelschap hun gedrag van vandaag morgen vergeven wordt.

Partypigs - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 280 cm. 2010

And I will give you rest (2009) komt uit het Evangelie naar Matteüs en volgt daarin op de tekst ''Come to me all you who labor and are heavy laden,''.
De Nederlandse vertaling ''Komt allen tot mij die vermoeid en belast zijt'' is groot te lezen op de gevel van een kerk waar ik in Rotterdam op een dag langs fietste. Deze tekst kwam op mij over als een poging van de kerk nieuwe zielen te werven met de pijlen gericht op de zwakkeren in de samenleving, zij die geen weerstand weten te bieden en snel beïnvloedbaar zijn. ''And I will give you rest'' is de belofte die de nieuwe leden bij toetreding tot de sekte wordt voorgehouden. De neons die door de kieren zich een weg naar buiten banen voorspellen anders.
Een eerste slachtoffer staat al op de stoep, een stoep met het uiterlijk van een verlichte disco dansvloer. Aan beide handen hangen de tassen van winkels waar ze haar geluk tevergeefs heeft willen kopen. De adelaar, heerser van de lucht en door de mens gebruikt om mee op aarde te imponeren ziet erop toe dat deze arme ziel gewonnen wordt.

And I will give you rest - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 280 cm. 2009

REX (2009), een veel voorkomende hondennaam maar ook Latijn voor koning, heerser, toont een zestal mensen voor een groot hondenhok in een kaal, vlak en besneeuwd landschap. Vier van hen worden aangelijnd door een man die, kenmerkend voor veel honden; tong uit de bek, slaafs en trouw aan zijn baas met hangende schouders, de instructies van zijn heerser uit lijkt te voeren.
De kroon, scheef op het hoofd van de hondenbaas, irriteert en brandt op zijn kale hoofdhuid. Op de vlag wapperend aan de stok en omklemd door zijn gevouwen armen is de tekst ''GOD loves you'' te lezen. Het is de achterkant van de vlag die je ziet, waardoor de tekst, in spiegelbeeld zichtbaar, het woord GOD ook snel als DOG laat lezen. Wie van hen bewoont het hok? Wie is de hond? Hoe behandelen wij elkaar en is het menselijk gedrag onder God's vaandel en goedkeuring voor ons genoeg om het moreel te kunnen verantwoorden?

REX - acryl-/olieverf op linnen - 200 x 280 cm. 2009

Juryrapport Buning Brongers Prijzen, december 2004

Het psychologisch portret is van alle tijden en kent een lange traditie.
Ook Marie Civikov schildert mensen om wat ze uitdrukken, waarbij
het uiterlijk van de geportretteerden een weerspiegeling van hun
geesteswereld vormt. Door kleine modulaties – wisselingen in
gezichtsuitdrukking, oogopslag of houding – worden verdriet, leegte
of pijn van de personages invoelbaar. De jury had lof voor de wijze
waarop Marie Civikov binnen de haar zelfopgelegde beperkingen
toch grenzen weet te verleggen. Sfeer en stemming worden effectief
ondersteund door het veelal intimistische kleurgebruik, terwijl uit de
vorm van haar meer dan levensgrote portretten een goed oog voor
detaillering spreekt.

Judicium Willem de Kooning Academie, juni 2002

Marie Civikov studeert af met fotografisch werk en schilderijen.
De heldere schilderijen zijn naar aanleiding van foto’s tot stand
gekomen. Fragmenten volstaan. Ze zijn ingetogen, bijna ijl. Geen
gedoe met verf en drager, geen overdadig palet, maar dunne,
transparante en schaars geschilderde beelden met hier en daar een
feller accent in alarmerend rood of gifgroen. Portretten van vrienden
worden geprojecteerd op de sneeuwwitte ondergronden. Contouren
worden geproduceerd en ingekleurd. Gelaatsuitdrukkingen krijgen op
de schilderijen extra aandacht en betekenis.
Kenmerkend voor het fotografische is het snapshot. Reeksen van negatieven
en contactafdrukken vormen haar visuele biotoop. Zij draagt haar altijd alerte
camera als een derde oog met zich mee. De opnames doen verslag van een
bijzonder soort alledaagsheid. Een kamer, een man op een bank, een bruid.
Het zijn merkwaardige beelden van gestolde situaties. Onwillekeurig zoekt
de kijker naar verbanden, naar een kader voor dit alles, want Marie Civikov
geeft hem geen conceptueel houvast. Zij biedt hem een bedachtzame
keuze uit haar beeldarchief.